Verhalen

Cijfers vertellen dat suïcide vaker voorkomt dan we denken. Verhalen vertellen wat het is.

Wat het is om te leven met gedachten die niet vragen om aandacht maar zich opdringen. Wat het is om iemand te verliezen aan zelfdoding. Wat het is om de vraag te stellen aan iemand van wie je houdt, en niet te weten of je hem goed hebt gesteld. Wat het is om die vraag zelf te krijgen, en dan te merken dat iemand niet wegkijkt.

Deze verhalen zijn van mensen die iets weten wat je moeilijk kunt lezen in een handleiding. Sommige zijn hoopvol. Sommige zijn rauw. Alle zijn eerlijk.

Waarom we verhalen delen

Praten helpt niet omdat het alles oplost. Praten helpt omdat zwijgen eenzaam maakt. Een verhaal kan herkenning geven, het zwijgen doorbreken en iemand helpen de eerste stap te zetten. Voor een naaste kan het woorden geven aan een gevoel. Voor een professional kan het helpen om signalen eerder te herkennen.

Verhalen zijn daarom geen aanvulling op het werk. Ze zijn onderdeel van het werk. Ze maken zichtbaar wat vaak verborgen blijft en helpen om het gesprek over suïcidaliteit aan te gaan. Binnen het LifeSpan-model is bewustwording in de samenleving een van de negen pijlers. Verhalen zijn daarin een belangrijke bouwsteen: ze veranderen wat we durven zeggen. En daarmee wat er in beweging komt.

Lees verhalen

Ik dacht dat ik het zelf moest oplossen

Het verhaal van Nica

Nica is begin twintig en weet hoe het is om rond te lopen met zelfbeschadiging en suïcidale gedachten. Jarenlang probeerde ze het zelf op te lossen, terwijl ze zich niet altijd gezien voelde in de hulp die ze kreeg. In haar verhaal vertelt ze wat er écht speelde. Over controle zoeken, het gemis aan menselijk contact en wat uiteindelijk wél hielp. Omdat haar ervaring laat zien: één persoon kan verschil maken. En omdat praten kan helpen.

We moeten leren praten

Het verhaal van Abbie

Hij is auteur van het boek ‘Ik blijf bij je’. Hierin neemt hij mensen mee in zijn hoofd om te laten zien wat zijn jeugd en latere problemen met hem deden. Op 32-jarige leeftijd doet hij een poging om uit het leven te stappen waaraan hij ternauwernood ontsnapt. ‘Ik wilde niet dood, maar wist niet meer hoe ik moest leven’. Aan het woord is Abbie Chalgoum. Inmiddels heeft hij het tot zijn missie gemaakt om het taboe op zelfmoord te doorbreken en mensen aan te zetten om te praten. ‘Er lopen heel veel Abbies rond. Ook al kan ik maar 1 Abbie helpen, dan ga ik daarvoor.’

Hoe meer ik erover sprak, hoe meer ruimte ik kreeg

Het verhaal van Kevin

Al jong leerde Kevin om zichzelf weg te cijferen. Zijn moeder worstelde met depressies. Hij ontwikkelde als klein kind al een antenne. ‘Hoe zit ze erbij? Hij wilde zijn moeder niet belasten. Op school kreeg hij te maken met pestgedrag. Maar toen hij een keer voor zichzelf opkwam, werd hij gestraft.

Als het echt misgaat, heb ik een vangnet

Het verhaal van Stephan

Hij heeft regelmatig donkere periodes. ‘Ze horen bij wie ik ben’. Maar inmiddels weet hij hoe hij ermee om moet gaan. ‘Ik ben niet meer bezig met me niet slecht te voelen maar accepteer nu dat het zo is en praat erover’. Aan het woord is Stephan Hermsen, directeur van Provico, het netwerk voor ggz-zorg in de eerste lijn in Noord-Limburg. Hij kreeg de diagnose bipolaire stoornis. ‘Ik ben Stephan; niet mijn diagnose. Ik heb geleerd om te accepteren wie ik ben. Dat helpt.’ kbaar. En stel de vraag aan de ander: Hoe gaat het eigenlijk met je? Het kan iedereen zijn.’

Verhalen uit eerdere jaren

Verhalen die eerder zijn verteld, in campagnes, podcasts, interviews en artikelen die we in de afgelopen jaren maakten zijn nog steeds te bekijken of lezen. Ze zijn niet minder actueel omdat ze niet nieuw zijn. Wat iemand ooit deelde over eenzaamheid, verlies of doorleven, kan voor jou op dit moment precies zijn wat je zoekt.

Neem de tijd om een kijkje te nemen in ons archief. Klik door. Luister, lees of kijk wat aansluit.

Onze campagne: 'Praten lucht op'

60% van de mensen die eenzaam sterven aan zelfdoding is niet in beeld bij een zorgverlener. We moeten als samenleving leren praten over zelfdoding. En dat begint bij luisteren, vragen durven stellen, en ruimte geven aan het verhaal van de ander.

In onze campagne delen de Limburgse Sjannie en Janneke hun verhaal over zelfdoding. Openhartig praten ze over het belang van openheid.

Help mee onze boodschap te verspreiden en deel onze campagne.

Wil jij jouw verhaal delen?

Een verhaal vertellen kost moed. Het kan ook opluchten, betekenis geven aan wat je hebt meegemaakt, of iemand anders helpen die op dezelfde plek staat waar jij ooit stond. Je hoeft niets af te hebben om je verhaal te delen. Je hoeft niet klaar te zijn met je pad. Je hoeft geen professionele verteller te zijn. Wat je nodig hebt, is de wens om iets te delen dat jij zelf belangrijk vindt, op een manier die jou past. Twijfel je of dit iets voor jou is? Neem eerst gerust contact op zonder verplichting. Mail Mirte Sonntag via communicatie@limburgstaatop.nl.

Mail Mirte