Nica is 25 jaar. Als je haar vandaag spreekt, zie je iemand die nadenkt over hoe ze met haar verhaal anderen wil helpen. Dat verhaal begon jaren geleden, toen ze nog maar vijftien was. Toen ging het mentaal steeds slechter.
Ze kreeg te maken met onzekerheid, een eetstoornis en zelfbeschadiging. In die tijd dacht ze dat ze haar problemen zelf moest oplossen. Hulp zoeken voelde niet vanzelfsprekend. Uiteindelijk werd hulpverlening opgestart via school, niet omdat zij er zelf om vroeg.
Controle zoeken in een moeilijke tijd
Haar eetstoornis en zelfbeschadiging werden voor Nica een manier om met haar gevoelens om te gaan. Het gaf een gevoel van controle op momenten waarop alles te zwaar voelde.
In de zorg kreeg ze ook te maken met diagnoses en opmerkingen die haar niet altijd hielpen. Soms voelde ze zich niet gezien als persoon, maar vooral als probleem dat opgelost moest worden. Dat maakte het moeilijker om vertrouwen te houden in hulp.
Een nieuw pad
Tijdens haar herstel ontdekte Nica dat kleine stappen verschil kunnen maken. Een belangrijk moment kwam toen ze een hulphond zou krijgen. Daarvoor moest ze minimaal een half jaar zonder zelfbeschadiging blijven.
Dat gaf haar een duidelijke motivatie. Stap voor stap ontstond er een nieuwe manier om met moeilijke gevoelens om te gaan.
Zelf beschrijft ze het als het maken van een nieuw pad in je hoofd. Een andere route, die je steeds vaker kiest.
Toen de zelfbeschadiging minder werd, namen ook de suïcidale gedachten af. Met meer zelfacceptatie en steun groeide haar eigenwaarde langzaam weer.
De kracht van verbinding
Wat voor Nica het verschil maakte, was niet alleen behandeling. Het waren ook mensen die betrokken bleven. Mensen die haar zagen als persoon.
Een gesprek.
Een luisterend oor.
Soms gewoon nabijheid.
Die menselijke verbinding hielp haar door moeilijke momenten heen.
Betekenis vinden
Vandaag werkt Nica in de horeca op haar woonterrein, waar ze ook de communicatie en vormgeving voor mag verzorgen. Daarnaast geeft ze gastlessen over mentale gezondheid.
Door haar ervaringen te delen helpt ze anderen. Tegelijk helpt het haar ook om haar eigen verhaal beter te begrijpen.
Ze wil laten zien dat herstel mogelijk is. Niet als een rechte lijn, maar als een proces met vallen en opstaan.
Waarom ze haar verhaal deelt
Nica vertelt haar verhaal omdat ze weet hoe eenzaam suïcidale gedachten kunnen voelen. Door erover te praten, wil ze dat taboe doorbreken.
Ze hoopt dat mensen beter naar elkaar gaan luisteren. Dat jongeren eerder hulp durven vragen. En dat mensen in de zorg blijven kijken naar de persoon achter een diagnose.
